Wielerplaza.nl

Opa kan hert haast niet meer bedwingen.... de ontluikende verliefdheid vraagt om een eerste echte ontmoeting. En dat kan.. Op 21 november heb ik een 1e afspraakje gemaakt. De "zusjes" Passoni zullen er allemaal zijn en daar zal ik dan toch mijn definitieve keuze moeten gaan maken. Waar? Op de open dagen van de firma Jos Feron in Schimmert... Aardig stukkie rijden vanuit Lekkerkerk.

Nu heb ik inmiddels ook contact gehad over een eventuele bruidsschat... (Jaja ik ben wel helemaal los...)die liegt er niet om. Papa Passoni is niet gauw tevreden... Alleen het frame komt al gauw op een paar maandsalarissen, liet hij me weten. Daarnaast is er ook de eis om die schone keurig netjes aan te kleden. De mooiste wieltjes en de mooiste bijpassende groep. Het hele plaatje moet wel een sieraad worden.

Jos Feron open dagen op 21 november te Schimmert

Na een 'missertje' van de organisatoren zijn ze vorig jaar toch weer op de oude vertrouwde Milan-Sanremo teruggekeerd. Lekker weer een massastart en dus 1 groot peloton. Dat is wat deze rit zo boeiend maakt. Eerst een hele lange aanloop over een vrijwel geheel afgezette autostrada... In een peloton met 1000 man. Dat wat MSR zo bijzonder maakt... Nerveus, remmen, gas geven, remmen.... prachtig!!! Tot aan de kust. Zodra de Pso Turchino genomen is, ligt het gehele veld steeds verder uit elkaar en is het in groepen en tussen het verkeer door de kustweg richting Sanremo volgen... Op een mooie zonnige dag vraag je je dan heel regelmatig af, waarom je op de fiets zit ipv lekker over de boulevard te flaneren... Nee, 298km met toch nog 1598hoogtemeters wegtrappen, das leuk...

Er zijn verschillende manieren om een MSR-tripje te doen. Wij hebben al diverse keren met een groep de "Primavera" gereden. Alle keren in 1 ruk naar Como. Na aankomst lekker losfietsen en dan op zaterdag altijd vanuit Como op het gemakkie naar Madonna del Ghisallo. Een kaarsje branden en/of een bidprentje kopen(voor in de achterzak bij MSR) 's Middags met 2 man even de startbewijzen etc ophalen in Rozzano De start is namelijk in een voorstadje van Milaan en via de autostrada heel makkelijk te bereiken vanuit Como.

Vervolgens op zondag in de auto naar de start. Vroeg aanwezig zijn is nergens voor nodig. Tijd zat om naar voren te rijden. Onderweg op een paar plekken eigen verzorging geregeld. Om dat mogelijk te maken is het noodzaak dat er wat mensen meegaan die NIET willen fietsen, maar wel zin hebben om de verzorging te regelen en voor het autovervoer naar Sanremo te zorgen... Als je wilt kan je al op zaterdag naar Sanremo rijden en daar met een bus van de organisatie je met fiets en al laten vervoeren naar Rozzano.

Om 7.00u klinkt dan het startschot en met een beetje gunstige wind ben je zo in Sanremo. Mijn PR staat op 8.15u. Heel lang in een kopgroep van 12 man, maar moest op 1 van de 1e Capo's lossen. Ik meen dat het de Capo Mele was... Pydgorny won toen voor de 2e keer opeenvolgend.

Binnenkort een opsomming van goede overnachtingsplekken rond de startplaats en finishplaats.

Vanochtend weer op de fiets, in de dikke mist om 8.50 vertrokken. De afgelopen 4 weken drie keer (op zondag) op de fiets gezeten. Met drie zemen in de broek, dat wel. Het houdt niet over. Zowel zitvlak als ook de conditie. Tis maar goed dat er een paddentempo op na wordt gehouden, want anders...

De eerste 15 minuten waren erg pijnlijk en even ging "Krijg de $#%@^^&@, ik keer om, dit wordt écht nooit meer wat." door mijn hoofd. Virtueel waren mijn Viking Nagano Gold 2005 schaatsen al besteld...

Maar het mooie weer dat voorspeld was en de wil om te fietsen wonnen. De pijn werd draaglijk (verdoofd door de druk?). Staan en zitten regelmatig afwisselen...

Uiteindelijk kwam ik de Mik-trein ergens voorbij Jaarsveld pas tegen, ze waren erg laat. De zon scheen al wel inmiddels! Tja, wat wil je als de BIKKEL in zijn bedje is blijven liggen? Die is aan het "investeren" bij moeders... Alles voor de PASSONI! Zonder gekheid, Sjors was ziek...

De Lekdijk deze morgen.

Oscar, Theo & Theo, Gert-Jan en ikzelf waren het dus... Oscar hield de trein nog enigszins rijdende. De anderen deden af en toe hun werk. En ikzelf? Die merkt wel dat 7 maanden niet fietsen zijn sporen nalaat! Maar goed, ik zít weer op een zadel.

Bij IJsselstein rijdt Gert-Jan lek, net als de gang erin zit... Gaat meteen zijn telefoon ook nog... Lijkt wel van tevoren uitgedacht plannetje. :-)

Naar Oudewater toe gaat het gas er weer op. Psssssssss... LEK! Wie? Gert-Jan. Er lijkt wel een causaal verband met de snelheid!

De laatste kilometer naar Hekendorp was er teveel aan voor mij. Blij dat Carina & Laura me voorlopig ophalen in Hekendorp en dat ik met de auto mee naar huis kan. Twee uur op een zadel is echt het maximale.

4 juli 2010 wordt de 23e GF Fausto Coppi vanuit Cuneo al weer georganiseerd. Dat ze dat daar prima in de vingers hebben is al bekend. Toenemende deelnemersaantallen. Een aansprekend parcours met 4500 hoogtemeters. Aansprekende cols als de Colle Sampeyre en Fauniera. Weer eens iets anders als de inmiddels platgereden bergen van het Maratona dles Dolomiti of La Marmotte parcours. Het is de organisatoren van het in Italie meest aansprekende GF-klassement niet ontgaan. In het jaar dat het alweer 60 jaar geleden is dat Fausto Coppi het leven liet, mag de GF Fausto Coppi zich met recht een Prestigiosa noemen.


Voor onze Italiaanse vrienden vast een mooie beloning!


Op dezelfde dag als de Maratona dles Dolomiti. Domenica 4 giuglio. Niet als alternatief, maar als een 1e keus. De GF Fausto Coppi verdient de net verworven status dubbel en dwars. Voor de echte bikkels is een La Marmotte en de GF Fausto Coppi zelfs goed te doen...

Site GF Fausto Coppi

Wat een turbulente week. De natuur verliest zijn fraaiste herfsttooien. Ikzelf al aardig in mijn herfst. Misschien verlies ik al mijn haren, maar mijn streken... die zullen nog wel even aanhouden. Zo had ik mijn vrouw deze week ook weer eens flink te pakken... Iedere dag achter de laptop en maar struinen naar een nieuwe fietsliefde...

Eerst had ik er eentje op het oog. Type Yolanthe Cabau van Kasbergen, maar als je daar de vernis afhaalt en die bloot onder de kerstboom tegenkomt, dan zoek je toch verder... Vrouwlief: "Die GIOS die je nu hebt.... dat was toch je laatste fiets?" klonk het regelmatig...

En ik maar antwoorden met "Ja'"... Het is een kwestie van interpretatie... Het is inderdaad mijn laatst aangeschafte racertje, met centjes uit de erfenis van vader gekocht... dus niet zomaar eentje. Die doe je wis en waarachtig niet snel weg. Eigenlijk pas als-ie kei en keiversleten is. Of als je er mee in de kreukels gaat. Dan houdt het op.

Om voorbereid te zijn een zoektocht gestart naar een echte Italiaanse, eentje uit de upper class. Eentje met stijl. Puur en onvervalst. En weet ik die zowaar aan de haak te slaan, en dan wordt dat natuurlijk mijn laatste... ;)

Het zoeken is niet onbeloond gebleven. Het wordt ooit een PASSONI! Uit de buurt van Lecco. Ik mag er eentje uitzoeken. Van mezelf dan wel te verstaan. Voorlopig blijft het bij een buitenechtelijke verliefdheid. Eerst kijken of het beklijft en dan zal het hoge woord er toch uit moeten en de waarheid aan moeders verteld moeten worden. Iets voor bij de Kerstboom? Gezellig, een pakketje met fraaie lingerie en een mooie fles wijn moeten het pad effenen..

Kijk maar even mee en oordeel over de 3 creaties van PASSONI die mij het meest bekoren.

Top Evolution - Il Tradizione

Il Celebrativo met recht een limited edition. Er zijn er slechts 20 van gemaakt. Heel speciaal is de voorvork, welke van een speciale fossile ivory coating voorzien is. Het frame weegt 1300 gram en de voorvork 400 gram. Net als alle andere Passoni racefietsen wordt deze geheel op maat gebouwd.

XX Ti Limited Editio - Il Celebrativo, zoals afgebeeld 6,9 kg


XX Ti - Il mix e colori

Met enig verbijstering las ik op de voorpagina van de VELTEC productgids van jaargang 2010 editie 11, dat bovenstaand team in 2009 La Marmotte gewonnen heeft.

Het stond er in koeienletters. Nu is er in onze familie iemand die La Marmotte 4 keer gewonnen heeft. Of wellicht is hij al jaren abuis en gaat het niet om wie als eerste over de streep komt...

De gids doorbladerend kom ik het verhaal achter het groots aangekondigde voorpaginanieuws tegen. Het blijkt over de zege in het, jawel, damesklassement te gaan.

Daarin werd Edith Vandebrande knap 1e en won dus in haar categorie. In het algemeen klassement werd Edith evenzo knap 117e. Op Wielerplaza hebben we daar in juli ook enthousiast melding over gemaakt. Iets waar ook Veltec natuurlijk zeker trots op mag zijn.

Maar om nu te roepen dat VELTEC TEAM GRAN FONDO La Marmotte gewonnen heeft.... Nee, dat gaat wel erg ver. Zeker als je in ogenschouw neemt dat bijvoorbeeld hun kopman Michel Snel heel knap 2e werd in het overall klassement, achter de viervoudige winnaar Bert Dekker.

Geen woord over Michel Snel, terwijl zijn uitslag in La Marmotte toch zeker wel een prestatie van formaat genoemd mag worden.

Om vele redenen was het een shock om te vernemen dat Alfredo Gios het Gios-boek gesloten heeft. Brooklyn, Roger de Vlaeminck, "Didi" Thurau, Fons De Wolf... Zij brachten de framebouwer uit Torino onder de aandacht. Na eerst op een 2e hands Myata'tje het "wielrennen" geleerd te hebben, moest ik hals over kop een 1e nieuwe fiets aanschaffen. De Myata werd immers gestolen toen ik op mijn toen dagelijkse bezoek ging bij mijn kleine meid in het Sophia Kinderziekenhuis. Het werd een Koga Myata Roadrunner. Een miskoop. Volgend voorjaar kwam ie dan toch in huis. Meijn allereerste Gios. De GIOS Torino Super Record. Wel 2e hands. Ik betaalde toen 1600 gulden en was de koning te rijk. Er volgden er daarna nog een hele trits. Na enkele jaren vond deze echter zijn Waterloo net voorbij de laatste kasseistrook in De Ronde van Vlaanderen. Start en finish in Maldegem. Wederom een paniek aankoop. Een Duell en weer was het een drame. Ik kon er niet mee uit de voeten. Weg doen en weer op zoek naar een nieuwe Gios. Weer een stalen frame. En weer een en weer een. Langzaam
de overgang naar Alu, Carbon-Alu en nu de Full Carbon... Hondstrouw geworden aan mijn liefde... ,maar wat als mijn GIOS Carbon Ultra komt te overlijden?

Ze zal een mooi afscheid krijgen. Dat zeker! Maar... moet het dan ook het einde betekenen van mijn "leven"...? Nee, maar het zal wel anders worden. En daarom denk ik nu al na over de tijd die vroeg of laat toch aan zal breken... Afgelopen zaterdag dan ook op een soort datingbeurs geweest. BikeMotion. En ja, ik heb er leuke dingen gezien. Mooie Italiaanse schonen. En heel misschien, heel misschien heb ik een vervangster in het vizier.

Maar kan ik er ook weer verliefd op worden? De tijd zal het leren!

Van de website van Team Parkpre:

2010: CONTINUARE A CRESCERE

Oltre ai confermati Anatoli Chaburka, Alexander Bazhenov e Sergio Ghisalberti, diamo l'annuncio delle trattative aperte con un altro grandissimo ex professionista e probabilmente del gradito ritorno, in veste agonistica, di un leader del settore che con i nostri colori ha ottenuto grandissime vittorie già in passato.
L'obbiettivo tuttavia non è solo quello di primeggiare in campo puramente agonistico, ma è anche di continuare ad incrementare il numero di tesserati presenti in tutte le regioni italiane.

In het vetgeschreven stukje staat dat ze in onderhandeling zijn met "iemand" die ex-prof is en die al zoveel overwinningen in hun kleuren behaald heeft.

Dat kán niemand anders zijn dan Raimondas Rumsas...

VDB was als een GOD in België en omstreken voor velen. Na zijn successen in de eind jaren negentig. De jaren daarna zijn bekend... Hoe vaak stond er niet "GOD is terug" op de wegen. Na de zoveelste comeback.

Vandaag is VDB begraven. Niet langer is het "GOD is terug", maar vanaf nu is het "VDB is terug bij GOD".

Kijk hier een mooie open brief (filmpje) van Karl Vannieuwkerke aan Frank



VDB in 1999, zijn topjaar.

Op deze blog las ik dat Gios ermee stopt. Erg jammer. Maar wat goed dat ik nog wel mijn carbon frame heb kunnen laten maken!

Verhoeven in een email aan Italiaanse Racefietsen:

“Eind oktober gaat Alfred (Gios, red.) met pensioen en is het einde voor Gios. Ik ben al maanden bezig – ondanks dat ik een klein zandkorreltje ben in fietsenland – om Gios een boost te geven in de Benelux. Maar nu blijkt eigenlijk dat de zonen van Alfred niet verder willen in de zaak. Alfred zelf wil op zijn leeftijd niet verder gaan en wil van zijn pensioen gaan genieten. Vanmorgen heb ik de resterende voorraad van hem gekocht en heeft hij voor mij van de de allerlaatste pista buizen op voorraad twee pista frames gebouwd. De naam Gios en de site wil hij niet verkopen”.

Treurig nieuws. En een zwarte dag voor alle Gios liefhebbers en bezitters. Nooit meer 'Tante vittorie, un solo colore: Blu Gios!'

Het mooiste stukje nostalgie van gios:
Het pakket bevat (naast een flinke hoeveelheid ouderwets piepschuim) het volgende:

-fantastisch mooi stalen Gios Super Record Strada frame met vork,
-gegraveerd voorblad van Campagnolo,
-gegraveerde Gios stuurpen van Cinelli
-Gegraveerde Gios zadelpen,
-Gios bidon,
-Gios fietspetje,
-flesje Gios-blauwe retoucheer verf,
-Gios koersbroek,
-Gios wielershirt van Castelli.

Meer info

Vandaag is het een maand nadat ik bij de chirurg was. Na een maand moest ik het nog maar eens gaan proberen. Zou het niet meer zonder de ondraaglijke pijn gaan, dan zou het simpelweg jammer zijn, maar een nieuwe operatie zou geen soulaas meer gaan bieden. Mijn lichaam maakt immers gewoon overmatig littekenweefsel aan na een incisie / operatie.

Vandeweek heb ik Carina gevraagd een fietsbroek te fabriceren met drie zemen erin. Dus zij uren lang twee zemen uit twee broeken ´getornd´ (het schijnt nogal een complexe steek te zijn via welke die zemen erin genaaid zijn) en die in de derde broek over de bestaande zeem erin genaaid.

Ik vanmorgen die broek aan. Ja, het was om 8 uur ´s morgens, niet veel mensen hoeven die 'pamper' te zien... Ik heb een half uurtje op oude-opa-tempo gereden. Uiteraard niet geheel pijnvrij, maar ook niet ondraaglijk. Geen zenuwpijnen vooralsnog, dat is het belangrijkste!

Ergens ben ik dus blij dat ik na maanden van inactiviteit weer tenmisnte iets op de fiets heb gedaan. Maar anderzijds weet ik niet wat het gaat doen als ik vaker en langer ga fietsen. En de conditie is .......... van het niveau ´opperpad´.

Getekend, maar als winnaar over de meet!!! Zelden zo afgezien als toen.

Een afwisselend seizoen. Enkele mooie wedstrijden bij de Elites. Een paar klassiekers en een handjevol criteriums. Veel meer zat er dit jaar niet in. Een 5e plek in de afsluiter van het seizoen in Fijnaart. Niet allemaal kommer en kwel. Naast het beperkte Elite programma wel een paar cyclo's gedaan. GF Felice Gimondi. Een 4e stek op de Medio in Bergamo. Winst in La Vaujany,Prix des Grand Rousses en als kers op de slagroomtaart de winst in La Marmotte. Overal winnaar van de Trophee d'Oisans. Jammer dat de Ötztaler niet bracht wat er van gedroomd was...

Kopgroep 2002, in beestenweer op de Galibier...

Bert Dekker op weg naar winst in zijn 3e zege in La Marmotte. Op de GIOS van Patrick... Een editie met bar slecht weer... Bert stond "geparkeerd" op de Alpe en kreeg de '21' niet meer rond en nam ter plekke de fiets van Patrick, met een '26' ... Wel 5 cm te laag dat zadel...

Voor 2010 heeft Bert dan ook de duidelijke woorden uitgesproken: "Tis mooi geweest"... "Voor mij geen La Marmotte meer"... Zijn "La Marmotte"-palmares is indrukwekkend. In het kort: 4 zeges. Wat moet je daar nog aan toevoegen? Een 5e zege? Bert is duidelijk en kiest voor meer relaxte vakantietijd met zijn gezinnetje.

Bert en Laura Verhoeven, toen er nog mooie sierprijzen geboden werden

In dat kader zal hij in 2010 wel in de week voor La Marmotte ter plekke zijn: Om wat terug te doen voor Alp d'Huez Fietsreizen. Bert is heel dankbaar dat die jongens hem afgelopen jaren zo goed ondersteund hebben. Het is dan ook Bert ten voeten uit dat hij komend jaar meer tijd wil besteden aan de begeleiding van de gasten van Alp d'Huez Fietsreizen. Zonder de druk van een naderende La Marmotte blijft er dan genoeg tijd over om lekker met Daniëlle en Luca te genieten. En... heel misschien.... Daniëlle begeleiden in haar 1e Marmotte...

Dit beeld is verleden tijd

De 2e zondag in october... en dat is het meestal feest! Onze voorzitter-in-ruste viert dan meestal zijn verjaardag en dat betekent voor de Mikkers van die zondachtend dan ook altijd koffie met gebak. Harry trakteert. Weer een jaartje erbij. In de Vut zelfs. Harry trekt er al lustig op los. Met de camper sjeest hij Europa door en was het maar de vraag: "Zal Harry er in october weer bij zijn?" gerechtvaardigd. Het antwoord geen vanzelfsprekend "Ja". Maar voor deze keer wel een "Ja". Want.... Harry wordt Opa. Voor de 1e keer. In october.

Gelukkig. Zo waren wij ook verzekerd van de geneugten, in Hekendorps enige café, hangende aan zijn jaarlijkse verjaring. Yammie! De weersvooruitzichten voor zondag j.l. waren niet formidabel, maar bij het openschuiven van de gordijnen bleek het mee t evallen. Ook de temperatuur was prima. De hond wilde zonder morren uitgelaten worden. En zo ook mijn fietsje. Zelf had ik wat meer moeite om het lijf in de goede stand te krijgen. Om 02.00u erin en om 08.00u alweer in de benen... Iets waar ik niet zo goed meer tegen kan!

Op het gemak de MIK-jongens tegemoet. Die doen het ook piano aan. Geen Harry, maar die komt wel naar Hekendorp.... Toch? Net als vorige week. Samen met Leen. Eerst ATB'en en dan koffie in Hekendorp. Gezellig. Ons ritje van deze morgen is er eentje met wat hobbels . Hier en daar. Achter op schema en dan ook nog eens een fietster op de dijk helpen met een lekke band. Nee, we zijn niet al te beroerd en egoistisch ook niet. Nog meer vertraging tov ons spoorboekje, dus geen brug maar via het Radiolaantje. Voor de wind 5 km op kop en tegenwind een kilometer. Lekker!

Een openstaand bruggie in Hekendorp en we zijn knap laat. Maar...een geluk... Harry mag onze felicitaties toch in ontvangst nemen. En wij....? Wij, krijgen heerlijke cappuccino met gebak. U hoort het goed... met gebak! Harry is helemaal los. Bijna euforisch... (had hij soms nog net zijn geld bij de DSB weg kunnen sluizen?)

We laten het ons goed smaken. Ook de "nieuwe" Theo. Uit Rotterdam Ommoord en via Patrick aan DE MIK gekoppeld. Een eerste kennismaking met TEAM DE MIK. Probeerde zijn werk te doen en dat werd op prijs gesteld. Maar nu ook weer niet teveel schouderklopjes uitdelen.... eerst maar eens bevestigen!!! ;)

Het enige rekeningetje, voor ons (verjaars)feestje van vandaag, wat we vandaag gepresenteerd kregen was een klein buitje op de terugweg. Net voorbij Gouderak.

Harry bedankt.... ;)

In Nederland wordt er vaak denigrerend gedaan over (het niveau van) gran fondo's en cyclosportieven in het buitenland. "Veredelde tochten". Vaak zijn het de Nederlandse wedstrijdrijders die zelf nog nooit een echte berg van dichtbij hebben gezien (voor hun is de Cauberg een heuze berg), laat staan dat ze er competatief zijn geweest.

En hun referentie van cyclosportief is bijvoorbeeld de Fietschallenge of erger de GF Thomas Dekker. Dat zijn inderdaad geen evenementen van hoog niveau...

Maar ook over La Marmotte, Dolomietenmarathon en Ötztaler Radmarathon wordt vaak neerbuigend gedaan. Zie bijvoorbeeld deze discussie op een 'wielerforum'. Totdat de kritikasters er zelf een keer aan meegedaan hebben... Dan is het óf "Tering, wat zwaar en wat rijden ze vooraan hard!" óf "Tja, ik heb hem maar als tochtje gereden, wat zegt dat uur achterstand dan?..." (met een bleek en uitgemergeld hoofd...).

Jamy Burrow, met wie ik regelmatig contact heb, heeft pas een interview gegeven over zijn carrière tot nu toe. Van prof in de ploeg bij Lance Armstrong tot GF-coryfee.


Vooral ook wat hij ervoor moet doen is wel eens goed om te lezen; gewoon leven als een prof!

Lees het interview hier.

Jamie anno 2009, onder meer winnaar van de Dolomietenmarathon.

Het lijkt erop dat volgens onderstaande informatie de Astana-ploeg van Contador en Armstrong wel een heel aparte voorkeursbehandeling kreeg tijdens de meest recente Tour. Zo lijkt het dat "Ze" meer tijd kregen om de dopingcontrole te ondergaan en leek er sprake van een vast schema, dat al bekend zou zijn bij Astana.

Bron

Ach, als ze gepakt worden kunnen ze altijd nog meedoen aan WK Vouwfietsen. Net als de winnaar van dit jaar: ex-ploeggenoot van Armstrong, Roberto Heras