Wielerplaza.nl

Ik heb het bijna gezworen... "Als er regen aankomt of als het al regent...dan komt Sjorssie niet meer op de racefiets". Het zal dan ook niet verbazen dat ik deze belofte aan mezelf, zoals zovele, niet ben nagekomen. Wat is dat toch? Beloof ik mezelf eindelijk wat minder druk op de ketel, kom ik dat weer niet na...  want ik kan het niet laten om toch weer de conditie op een voor mijn eigen normen aanvaardbaar niveau te willen krijgen. Dan moet je trainen en nog eens trainen. Kilometers vreten en dat met een regelmatig patroon. Nou waren de voortekenen al niet best. Doordeweeks geen glaasje wijn meer.... lukte welgeteld 1 week... geen koekies meer  snaaien...lukte op de kop af 1 dag...  om te stellen dat alles wat ik voorgenomen had niet lukt, is ook niet zo. In zijn algemeenheid minder eten...is gelukt. Afvallen volgens een zelf uitgestippeld schema....lukt nog steeds... Elke week minimaal 1 keer naar de Van Brienenoordbrug, ben ik in   geslaagd. Fietsen / Trainen in mooi (voorjaars) weer... dat dan weer niet. Hoe kom je dan toch in betere conditie? Het was dinsdagavond j.l. De dag begon lekker... met de auto naar kantoor. REGEN! Eénmaal weer thuis knaagt het... "vanavond weer niet naar buiten?"... alle weersites zijn geraadpleegd en ik neem de gok. Overigens niet mijn beste succesfactor.  Zelden win ik iets. Doch dat zou veranderen vanavond. Aangemoedigd met sterkende woorden van "moeders" trek ik er op uit. Bijna windstil en in de verte van opzij en achter betrekt de lucht wat. Helemaal conform Buienradar. De kans dat het droog zou blijven was redelijk. Nou, tot Lopik liep het gesmeerd. Maar.....aaarghh.... dikke druppels op mijn helm. Ik kom in de buurt naar Uitweg het "stelletje" tegen... we kijken allebei om en allebei met dezelfde gedachte....omkeren of doorrijden... aan allebei de kanten wordt het doorrijden...Zij de buien in en ik in een ultieme poging de buien voor te blijven. Het mocht niet baten. Voor beiden gingen de sluizen ruimhartig open. Niet van dat benauwde. Alleen de teilen kwamen nog niet mee naar moedertje Aarde. En wat blijkt.... er bestaat ook lekkere regen... de temperatuur was goed en uiteindelijk is het eén van mijn lekkerste avond-rondjes geworden. Trots en voldaan rol ik na 85 km weer de straat in. Doornat, doornat... maar het voelde als herboren.  Zou er dan toch een transformatie van mooi-weer-fietser naar de Flandrien van weleer in mij herrezen zijn? Ik durf het niet te beloven (aan mezelf)...  Zaterdag staat er een fikse training op het programma! De Viner staat gepoetst te wachten!

Een last minute besluit. Kees had al een voorinschrijving geregeld. Ik zou dat wel effe ter plekke doen. Dan maar geen shirt. De drukte op de parking valt mee, maar voor de illegale kampeerder die zijn tentje er opgeslagen had toch vast een verrassing als er zo vroeg in de morgen honderden auto's "door" hun wegwerptentje rijden. Even rustig pissen en poepen in de bosjes zit er voor het edele stel niet in... Voor Kees en mij ook niet. Hoeft ook niet. Tis maar een tochtje en de boel laten "indikken" kan volgens onze 'voorzitter"geen kwaad. Kees stuurt zijn auto op de eerst vrije plek. In 2 minuten ben ik startklaar.De Viner Maxima RS2 nu afgemonteerd met de Cosmics-design wielen(speciale witte transfers). Het Viner pakkie zit als gegoten en thuis alvast aangetrokken. Wel een winter-ondershirt. Winterhandschoenen en de inmiddels voor dit jaar gewoon geworden beenstukken en armstukken. Net als bij de Joop Zoetemelk Classic was het ook nu fris met een stevige wind. Langs de Polderbaan hadden we de eerste groepen al gezien. Schuilend achter die gekken die wel op kop durven rijden tegen de wind. Op naar de start. Kees haalt zijn shirt en ik koop een daginschrijving... dat was de bedoeling... Ik ontdek slechts 11 euro aan muntjes en das niet voldoende. Plastic geld kan niet en zou mijn lot voor vandaag "zwartrijder" worden? Nee! Een vriendelijk stel. "OWH, wat sneu".... Ze bieden mij beiden 5 euro aan. Zo houd ik toch nog 1,50 euro over voor onder de weg... Op hun vraag of ik dat bij elke tocht zo doe, daar kan ik alleen knikkend op antwoorden. Of dat horizontaal of verticaal is, dat laat ik aan de lezer over. Als het goed is komt er binnenkort een mailtje richting Wielerplaza. Banknummer en Naam en het geld gaat dan digitaal retour. De tocht is zoals verwacht. Duizenden deelnemers(6000) en de verzorging onderweg ook goed. Het is "eeuwen" geleden dat ik het Kopje van Bloemendaal weer eens zag. Net als het fietspad door de duinen naar Zandvoort. Geen ongelukken gezien, maar de vele smalle fietspaden maken zo'n rit wel tot een risico. Met wat beter, zonniger, weer zou het gigantisch uit de klauw kunnen lopen. Over de start en finish locatie niets dan lof, maar het parcours kan wel wat veiliger. Of zie ik het vanachter de verkeerde bril. De TC Limmen bril... Clubje van 10 man. Stoempers met maar 1 credo. Zo hard als het vegen kan... Pijlen volgen? Hoezo? We komen toch wel weer op de route. Klopt! Alleen valt het niet mee om in te voegen in de bonte stoet van pijlvolgers. Kees en ik hebben voor vandaag als uitgangspunt de 110km. Dus een ferme schreeuw van mij aan Kees. Hij stuift met TC Limmen rechtsaf. De brug over. Route 165 km. Gelukkig Kees knijpt in de remmen en keert op zijn schreden terug. In de verte 1 Limmenaar. Op de 110k. Moest vroeg thuis zijn. Dus ook de 110km. Kees vind zijn achtervolgersbenen en al gauw sluiten we aan. Nog 2 man pikken aan en zo wordt er in hoog tempo naar de streep in het Haarlemmerbos gekoerst. "Nog 10 km "zegt Kees. Bij mij is het over en uit. Volgen is al moeilijk genoeg. Alles op het binnenblad eist zijn tol. Finish, pasta uit een klein fritesbakje, shirtje ruilen door Kees, promotiefolders voor de GF Charly Gaul halen bij de auto en op de tafels in het finishpark uitspreiden. Ook worden er boeken verkocht. Van die gele.... eventueel met een handtekening van die Prodent-jongen. Mij niet gezien. Wel benieuwd of zijn inkijkje in het profpeloton enigszins overeenkomt met het op deze dag ook in de Volkskrant gepubliceerde artikel over het wel en wee van de RABOBANK-wielerploeg... het schijnt dat ene Smeets deze morgen het 1e exemplaar overhandigd heeft aan die Haagse krullebol... Ja, die Smeets die altijd met het vingertje klaar staat om te oordelen, behalve als het zijn vriendjes betreft... Hypocrisie... niet alleen bij de sporter, maar ook bij deze zelfingenomen "journalist"... De gehele dag is het droog gebleven. Pas in Lekkerkerk was de straat drijfnat. Net als mijn fietskleding. Flink gezweten en snel in de was. Net als ik. EN genieten van de nieuwe douche in huize Burger.... Heerlijk... en daarna lekker tukkie doen en de Giro kijken. Fijn dat er ondernemers zijn die hun handel combineren met het fietsen. Bedankt Boretti! BORETTI

Theo de Rooij deed vandaag onthullende uitspraken in de Volkskrant. Als zou er tussen 1996 en 2007 structureel doping gedoogd zijn door de ploegleiding.

Laffe Rabobank durfde niets te doen tegen doping

Gisterennacht grote opwinding op twitter: er kwam heftig wielernieuws aan, aldus Bert Wagendorp. Na een paar uur speculeren kwam iets na half twee de aap uit de mouw: Volkskrant-journalist Mark Misérus onthulde dat tot 2007 de miljoenploeg van Rabobank dopinggebruik toestond. Sterker nog, de renners en ploegarts Leinders kregen een expliciete carte blanche van de ploegleiding en de Rabobank.

Nou mag het geen verrassing heten dat er doping wordt gebruikt in de wielersport, toch legt het een enorme bom onder de Raboploeg en de vroegere helden van de Nederlandse wielersport. Het belangrijkste wat Misérus doet is de lakse opstelling van de hoofdsponsor aantonen, vooral door gesprekken met voormalig ploegbaas Theo de Rooij.

Vanaf de start van de ploeg in 1996 had Jan Raas bedongen dat de Rabobank niets te vertellen had in gang van zaken in de wielerploeg. Herman Wijffels, toen bankdirecteur, ondertussen onder andere formateur geweest, stemde hiermee in. Een standaardafspraak dat een gepakte coureur ontslagen zou worden kon er nog net vanaf, maar verder had de sponsor niets te vertellen. Dat komt in de praktijk neer op: ogen dicht, ga je gang maar, als er maar prestaties komen.

Jan Raas stelde daarop een ploegarts aan met de impliciete opdracht om renners te begeleiden, zodat dopinggebruik niet gevaarlijk werd. Dus niet om de re3nners te weerhouden, maar om het een beetje in het fatsoenlijke te houden. Vanaf 1999, ook na een al-dan-niet-dopingschandaal rond Erik Dekker, begon de bank zich steeds meer met de ploeg te bemoeien.

Er werd geel geëist, in het tijdperk Armstrong. Dan vraag je bijna om dopinggebruik. Lang gaat het goed, lang kan ploegarts Leinders de renners “afremmen” (zorgen dat ze niet gepakt worden) en komen er geen grote dopingschandalen uit rondom de Raboploeg. Tot aan de tour van 2007, dan wordt Michael Rasmussen uit de tour genomen wegens schommelende bloedwaarden en vage verhalen over Mexico. Pas dan grijpt de bank in, wordt de Rooij ontslagen en wordt er schoon schip gemaakt. Tot die tijd vond de de Raboploeg dus alles prima.  

Wenen
Misèrus maakt ook echt nieuws met het bewijs dat onder andere Michael Boogerd klant was bij dopingarts Matschiner in Wenen. Matschiner had een dopinglaboratorium, waar onder andere wielrenners, langlaufers, biathleten (en misschien ook schaatsers) kind aan huis waren. Thomas Dekker niet, die ging naar Fuentes. Oud-Raborenner Bernard Kohl wel, die ging naar Matschiner. En Michael Boogerd, zo blijkt uit gesprekken met de Oostenrijkse arts. Michael Boogerd inderdaad.

Jarenlang vlaggendrager van de Nederlandse wielersport. Hij was eeuwige podiumklant in de Gold Race en Luik Bastenaken luik, tegen wil en dank was hij kopman in de Tour de France en hij is verantwoordelijk voor de meest epische Nederlandse zege sinds Erik Breukink in 1988 de Passo di Gavia bedwong: La Plagne, 2002. Juist, dat is dus middenin de dopingperiode van de Rabobank.  

Niet nieuw, wel nieuws
Dat ook in de Raboploeg doping werd gebruikt is voor een beetje wielervolger geen verrassing. De regel: “dat doen ze toch allemaal” is lange tijd opgegaan in de wielersport en er is geen reden te denken dat Nederlandse ploegen Roomser zouden zijn dan de paus. Zeker niet nadat Bernhard Kohl, Thomas Dekker, Michael Rasmussen en Marc Lotz ook echt gepakt werden. Waarom zou heel het wielrennen aan de EPO zitten en die ene Nederlandse ploeg niet? Maar nu is het structurele faciliteren wél blootgelegd. Niet door zelf doping te verschaffen, wel door oogjes toe te knijpen en een ploegarts aan te stellen die de renners nog een beetje presenteerbaar moest houden.

De nationale wielerknuffelbeer, tegenwoordig Dancing-on-Ice-ster en co-commentator bij de NOS, kan nu ook echt niet meer kan ontkennen. Hij zou beter toegeven: de meeste andere dopingzondaars uit die jaren die hebben bekend kunnen nog gewoon nog in de wielersport werken. Erik Zabel en Bjarne Riis, om er maar een paar te noemen. Toegeven kan zorgen dat hij z’n baan houdt, niet toegeven en je weet niet waar je naar luistert.

De Rabobank heeft ondertussen gereageerd: “het was een andere ploeg, na 2007 is er immers schoon schip gemaakt.” Voor de Nederlandse wielersport is het goed dat ze niet meteen de stekker eruit trekken. Voor de geloofwaardigheid van de bank en de ploeg is het funest. Erik Dekker is ploegleider, Grischa Niermann fietst al sinds 2000 bij die ploeg, Robert Gesink debuteerde nog voor Rasmussen-tour bij de bankploeg. Dan kun je niet geloofwaardig zeggen dat het een andere ploeg is. Geef dan toe, geef de schuld aan Theo de Rooij (hij heeft de omerta gebroken, dus makkelijk doelwit) en Jan Raas (mokkend weg in Zeeland) en ga door het stof. Want wegkijken en daarna andere poppetjes aan het roer zetten is niet genoeg om het bevlekte blazoen van de o-zo-nette ploeg schoon te maken.

Bron

Ikzelf heb nooit een blad voor mijn mond genomen als het over Boogerd en doping gaat. In de jaren dat hij telkens bij de eerste 5 reed in Luik-Bastenaken-Luik, zou hij clean gereden hebben, terwijl iedereen om hem heen in die jaren geprepareerd was. Vandenbroucke, Camenzind, Vinokourov... Allemaal reden ze gedrogeerd in de rondte.

Dan zou Boogerd als enige ertussen schoon gereden hebben. En nooit heeft hij zich openlijk uitgelaten als er weer eens iemand gepakt werd achter wie hij daardoor eens 2e was geworden in Luik. Als hij ECHT clean was geweest had ie moord en brand geschreeuwd dat ie gewonnen zou hebben. Hij moet niet zo hypocriet doen, hij deed in die jaren net zo hard mee.

Zo. Weer eens een bericht van Patrick. Lang geleden. Op punt gestaan blog op te heffen. Drie jaar malheur aan zitvlak. Fiets meerdere keren op Marktplaats te koop aangeboden. Carina die me er telkens van overtuigde hem te houden. Tenslotte toch maar verkocht aan Sjors en een Colnago teruggekocht "voor de ritjes die ik af en toe nog kon maken". Afgemonteerd met Campagnolo Chorus. Record ben ik niet meer waard.

Maar! Carina gaat dit jaar voor het eerst een berg beklimmen op haar Guerciotti. Dus die wilde in januari gaan opbouwen. Dus ik mee op de Colnago. Totaal andere zit. Slooping frame. Langer frame. Zadel verder achter bracket. Kortere nok. Ander stuur. Stuur hoger t.o.v. zadel dan anders. Weer een ander (dames-)zadel. Kortom, alles wat anders kon, was anders.

En wat schetste mijn verbazing na het eerste ritje van 35 kilometer: geen echte erge pijn en geen dikke plekken die weer moesten herstellen. Vervolgens in enkele weken de traingen opgevoerd naar zaterdag EN zondag en afstanden tot 100 km. Niet zoals het ooit was uiteraard qua zitgevoel, maar wel te doen en geen terugvallen of verergeringen aan het zitvlak!!! In het begin durfde ik niet blij te zijn. Ik had de afgelopen 3 jaar al zoveel geprobeerd en vooral zoveel gehoopt... Het lijkt er nu dus op dat ik echt weer wat kan gaan opbouwen. De volhouder is ook deze keer weer beloond. Nooit opgeven is het devies.

Zo heb ik de afgelopen week in Spanje bij Chellanatura waanziinig mooie mountainbike tochten gemaakt. Vanaf de villa rijd je direct de bergen in en kun je alle soorten parcoursen volgen. Onderstaand een ritje met de locale mountainbike club van Chella, 55 km met bijna 1.000 hoogtemeters.

Voor mountainbikers is dit echt een walhalla!

Kijk op de links je een mooi vakantiehuis wil huren of een luxe vakantievilla wil kopen

Mijn fietsleven begon met toerritjes rijden en na de Joop Zoetemelk Classic heb ik de smaak weer te pakken gekregen en daarom morgen naar de Veenendaal-Veenendaal toertocht. De 105 km, want er moet ook nog geklust worden. Vroeg uit de veren en start om 08.00u.

De omstandigheden zullen fris zijn, maar daar kan je je op kleden. Als het maar droog blijft. In de omgeving Amerongen-Rhenen ligt wel wat bescheiden klimwerk, doch ik herinner me een "Bultentocht" uit de beginjaren '80, waarbij het eerst begon te hagelen en daarna ging dat over in erg koude regen... De Bultentocht werd toen, traditioneel, op 2e Paasdag verreden. Gelukkig is het morgen pas Paaszaterdag.

Nu nog kiezen: Wordt het de Gios Ultra of de Viner Maxima RS2?


Website Veenendaal-Veenendaal

Deze Gran Fondo stond al een poosje op mijn verlanglijstje. De speciale aantrekkingskracht die deze Gran Fondo heeft? Ten eerste: Enkele malen heb ik de Charly Gaul in Luxenburg gereden. Eén editie waar ook de grote maestro zelf nog meedeed en een keertje met meneer GAUL als toeschouwer. Samen met zijn familie. Bij leven van deze ex Giro 'd Italia winnaar startte men in Trento ook een Gran Fondo. Met als decor de Monte Bondone. Daar waar Charly Gaul in 1956 het ganse peleton, onder barre weersomstandigheden in puin reed. De basis voor zijn eindzege dat jaar. Een etappe net zo berucht als die waarin men vele jaren later over de Pso Gavia ging met eerst Johan van der Velde en daarna Erik Breukink in de hoofdrollen.

Ik zei het al: De Monte Bondone. Een hele pittige en uitdagende berg. Ook de berg waarop Francesco Moser zich specifiek voorbereidde op zijn werelduurrecordpogingen. Gewoon op het buitenblad omhoog. Keer op keer. En toch kozen de Trentini voor het eren van de qua postuur kleine man uit Luxemburg.

Maar met wel een hele bijzondere "beschermheer"" ... Gilberto Simoni! Verder doet Antonio Corradini heel veel voor de promotie van deze rit. Simoni inmiddels 2 jaar gestopt na een imposante wielercarriere en Corradini een half jaar in ruste na vele zeges in Gran Fondo's en Cyclo's.

Dit weekend was ik samen met Bert Dekker in Pergine Valsugana op bezoek bij Corradini. Even een fiets kopen. Maar ook om onze deelname aan de Charly Gaul te regelen. Dus de kogel is door de kerk en dit jaar geen La Marmotte, geen Maratona maar de Gran Fondo Charly Gaul. Het voordeel van deze Gran Fondo is dat er een perfecte combi mogelijk is met een reguliere (familie)vakantie rond de zeer populaire meren. Lago di Garda, Lago di Caldenazzo, Lago de Levico en allemaal hebben ze een prachtig fietsgebied in hun achtertuinen liggen.

De Gran Fondo heeft 3 parcoursen, welke allemaal via Palu di Giovo, de woonplaats van GIBO, richting de finish op de Monte Bondone gaan. De Corto en de Medio hebben allebei een andere finale klim naar de top. Doe je de Lungo, dan mag je 2 keer deze puist oprijden. Vanzelfsprekend over verschillende wegen. De Monte Bondone kent er namelijk velen...

Aan Wielerplaza is gevraagd of we aandacht aan deze GF willen geven en dat doen we graag. Tevens mogen we bij deelname, door aanmelden via Wielerplaza, van een groep rond de 50 personen 10 gratis startbewijzen toekennen. Dat zullen we niet zelf doen, maar laten dat graag aan GIBO over. Overigens kent de Charly Gaul niet de soms belachelijk hoge inschrijfgelden zoals bij bijvoorbeeld de Maratona dles Dolomiti of Ötztaler Radmarathon. Het startgeld bedraagt slechts 35 Euro. Mits ingeschreven voor 1 mei!!! Daarmee bespaar je toch aardig wat duiten, waar je lekker van uit eten kan!

Meer informatie: Website Charly Gaul

Inschrijven via Wielerplaza kan door aanmelden via Gaul@wielerplaza.nl


Benodigde gegevens zijn:
Naam
Adres
Postcode Woonplaats
Geboortedatum
Geslacht
Shirtmaat
Licentie

Afgelopen weekend zouden Bert en ïk 'even' naar Pergine Valsugana(bij Trento) rijden om daar de Viner Maxima RS2 van Antonio Corradini te kopen. Slechts 4 keer op gereden en speciaal door Viner voor hem gebouwd. De allereerste Viner Maxima RS2!!!

Waarom mijn Giossen inruilen voor een nieuwe, gezien de naam van het model, koninklijke Maxima RS2. Nou, die staan zo goed als werkloos in de bijkeuken. Die mankeren een of ander virus en de behandeling daarvan is een langdurige. De één zou zeggen: "Das mooi, dan maar einde 'carriére'". Die stap durfde en wil ik nog niet zetten. En dan moet je wel op zoek naar een andere racefiets. Patrick wist dat Antonio zijn Viner wilde verkopen, omdat hij gestopt is met de Gran Fondo's. De koop was gauw beslacht. Nu nog ophalen.

Vrijdagnacht. Klokke 02.00u. Partenza! Wel druk op de weg en na later bleek...heel Duitsland had inmiddels Paasvakantie. Dus dik 3 uur vertraging aan onze broek.

Maar Maxima bleek geduldig en stond al te pronken in het zonnetje. Na een 'frisje' en het aanbieden van wat kadootjes(Hollandse kaas, Hollandse tulpen en speelgoed) konden we toch even een testritje maken. Rondje Levico. De Maxima zat me als gegoten. Met mooie Hyperons eronder was ik de koning te rijk. Een smile van oor tot oor. Presentjes gekocht in Levico. Terrasje in Levico. Fotoshoot voor de grote kerk in Levico. Kletsen met de Italianen in Levico. Na 2 uur leef je als Italiaan! Dus thuiskomen, Agriturismo Bortolotti, douche en met de familie Corradini naar A Volt. Hun plaatselijke favoriet! Uiteraard ook de 2 bambini. Christian en Samuele gaan mee. Het wordt gezelliger en gezelliger. De wijn vloeit. Zelfs Christian nipt er (stiekum) aan. Vrolijk kereltje! De pizza's zijn verrukkelijk.. Het bedje roept. Bijna klokkie rond in touw geweest. Morgen nieuwe verrassingen.

08.00u Collazione. Ontbijt. Vele taarten en zoetigheid alom. Prosciutto. Caffé. Het wordt weer rennen. De training met Gilberto Simoni en Antonio en zijn zwager staan gepland. 10.30u. Geen Monte Bondone. Gibo wil niet. En Antonio? Die gaat zo zijn 1e kilometers van dit jaar rijden. Broerlief Leonardo brengt zijn oude Colnago even langs. Na GIBO ook een Hollands kaasje overhandigd te hebben gaan we op pad. Rondje Lago di Caldonazzo. De zon schijnt nog even uitbundig als gisteren. De camera's doen hun werk. Tot... "battery low"... geen nood.... een 2e camera meegenomen...

Het feest blijft doorgaan als we na het fietsen snel moeten omkleden, want de lunch is al gereserveerd. Dit keer met nog meer familie en vrienden van Antonio en GIBO.
Spaghetti allo scoglio wordt me aangeraden. Vino Bianco Müller Thurgau. Samen met het fantastische uitzicht over het Lago di Caldonazzo een onvergetelijke lunch. De smaak en de beleving van het genieten wat eten is onbeschrijfelijk.

Maar is staat meer op het programma. Nee! Geen Ronde vna VLaanderen, maar Il Giro delle Fiandre... Wat een klank! Onderuit op de bank bij Michele, zwager van Corradini. Zij voorspellen wat er uiteindelijk ook gebeurd. De Italianen spelen het dom! "Bedankt!" zegt Tom. Wat lekkere Paulaners maken het draaglijk. Ik ben geen fan van Tom. Wel fan van de domste van de drie. Ballan!

Het wordt zo langzamerhand tijd om aan de terugreis te gaan denken. Hoe pijnlijk ook. DIT Italië wil je niet loslaten. Antonio en CLaudia beseffen het. Ondanks ons voorstel om voor de rust van de kinderen vanavond vroeg te bedde te gaan, het dringende verzoek om toch nog wat te komen eten. "Sono insalata".... grijnst Antonio. Gedwee laten we ons overhalen. Maar we staan nog steeds op klappen. Rond acht uur schuiven aan. Er komt een mooie rode wijn op tafel. "Niet openmaken" staat er in fraai Italiaans op. Plok! Ze is lekker! Claudia blijft maar schalen met eten op tafel zetten en de "Insalata" groeit uit tot een ferme maaltijd. De zaligheden gaan er weer in en het gesprek komt op de Charly GAUL van 22 juli. "Jullie komen toch wel?" ZEGT Antonio. Si si! Dan komt de "toverdoos" op tafel... Een grote houten kist. "Tommy Cooper?".... Nee. Een huwelijkscadeautje van Maurizio Fondriest. Grappa van Mazzetti. Vast eentje van die zeven! Dat er ondertussen weer wat familie aangeschoven is, daar wen je gauw aan. Caffé en afscheid en naar Bortolotti.

Onderaan de trap een brul..... "SJIORZZE" "SJIORZZE"... Claudia vliegt naar beneden en we moeten weer naar boven. Om even later een doos met verschillende wijnen mee te krijgen! O ja, ANtonio, die 2500 folders voor de Charly Gaul van 22 juli in Trento .... die ga ik wel even voor je flyeren in Nederland/België.

Voor wat , hoort wat!!!

O ja, dat de Viner mee terug ging was maar een onderdeeltje en dat feit viel in het niet bij de enoemre gastvrijheid die we mochten ontvangen.

Grazie Antonio,Claudia,Leonardo,Anna,Gilberto,Toni!!!!


Foto's komen nog

Eindelijk na ruim zes maanden "op zwart" dan toch weer iets van het actuele fietsfront. Gisteren de Joop Zoetemelk Classic gereden. 150 km. Volle bak en na 120-125 ging het kaarsje uit.

De rituelen voor mijn 1e Joop waren identiek aan die van een cyclo... dus toch weer een onrustige nacht. Al vroeg in de nacht dacht ik dat het klokke zes was. Echter de wijzers stonden pas op drie. Half zeven toch eruit, groot bord Brinta, Weeronline, dubbele espresso en dan vertrek. Oeps! Toch wat vergeten en gauw naar binnen. Een tweede gang naar binnen vond ik niet nodig, ondanks de signalen uit de dikke darm. Dat kon wel wachten tot in Leiden. Fout! Het krampachtig nijpen begon al op de Algerabrug. En de volgende stadia volgden elkaar in steeds rapper tempo op. Leiden zou het niet worden. Dat was duidelijk. Benzinestation Ruyven bracht het Leids-ontzet. Een greep in het kleingeld en ik rap zat op het toilet ter plekke. Normaliter geen plek waar ik een boodschap zou doen, maar deze nood brak alle wetten. Afslag 6a. Leiden. LRTV Swift. File. Het is al behoorlijk druk. Het laatste plekkie op de 1e parkeerplaats links is mijn deel. 10 Euro en ik mag weg. Stuurbordje gemonteerd, gratis Enervit-gelletje en gaan. Net na de start en daar komt Joop aangesloft. Fris ogend. Leuk! Een voorzichtige start en wachten tot er een vlot groepje voorbij komt. En die komt er. De mannen van "Van Goozen". 4 á 5 man. Strak tempo. Niet te hard, dus ik kan meedraaien. Een voorwaarde, want ik had al iets gehoord..... "Als je niet meedraait, dan achteraan blijven"... Het werd een onvervalst stukje hardrijden tot aan Woerden. We raapten namelijk wat anderen op en die wilden ook laten zien hoe hard ze wel konden. Met gevolg dat dit peletonnetje op het smalle fietspad voor Woerden uit elkaar gereten werd. "Van Goozen" had zelf 1 man verloren. Montfoort. "van Goozen`rijdt lek en ik wacht... maar het gepruts en een naderend groepje noopt me om gauw in het zadel te springen. Een goede zet. Zo lijkt het. Tot aan de 1e Ravitaillering gaat het super. De samenwerking is goed in de groep, totdat er een paar man het collectief op de kant zetten. Tien kilometer harken en ik gooi de handdoek. De motor is opgeblazen. Vlak voor Leimuiden komen enkele routes bij elkaar en zijn er weer volop mogelijkheden om mooie groepjes op te pikken. De drukte op de route wordt overweldigend en de fietspaden lijken steeds smaller te worden. Ambulances rijden af en aan. Leiderdorp! Een beetje Parijs-Roubaix. Waar Joop ook ooit eens een 4e plak scoorde. Stoempem maar. En daarna door de stad uitbollen. Over de streep en 150 km op de teller. 32 gemiddeld. En dat met al het oponthoud in de laatste 30 km. Een tasje in de handen gedrukt gekregen en de speaker roept: "7600 deelnemers!!!!!". Het kan niet anders dat de populariteit van "Onze Joop" nog inmens groot is... want het parcours is niet tot de verbeelding sprekend. Even twijfel ik of in een patatje zal nemen... maar aangezien de man kennelijk net met de beginnerscursus patat bakken begonnen was, ben ik toch maar naar de auto gegaan. Drie Bounty's naar binnen gemikt en huiswaarts. Tevreden en blij om deelgenomen te hebben aan de Joop Zoetemelk Classic 2012. En die duizenden komen waarschijnlijk net als ik vast en zeker voor dat ene wielerinstituut dat de naam Joop Zoetemelk draagt. Het was voor mij een prachtige ouverture van een nieuw wielerseizoen. Bedankt Joop! Voor al het moois dat je ons ooit gebracht hebt.

Het is al eerder gemeld: Druk, druk, druk en nog eens druk... werken, werken en nog eens werken. De wereld is een gekkenhuis en vanuit een bepaald perspectief gezien jammer dat ik de afgelopen maanden op het hoofdkantoor daarvan werkte... Geen tijd om er tussenuit te knijpen.
Geen fiets aangeraakt, laat staan een racefiets... Wel veel stressvoer en stressdrank genuttigd... kortom: Sjors is weer flink meer Sjors geworden. Dat is wat anders dan de euro, waarover gezegd wordt dat ie steeds minder gewicht in de schaal legt. Wat de euro er in percentage op achteruit gegaan is, dat ben ik er op vooruit gegaan. Rond de Kerst en Oud en Nieuw wordt het voelbaar te gortig. Broeken gaan niet meer dicht en knopen springen van de overhemden... Het tweede jaar op rij dat ik me heb laten gaan. DOch er is slechts 1 remedie en dat is minder eten en meer bewegen. Beiden erg moeilijk. "Dr Frank komt er niet meer in" zegt moeders de vrouw. "Niet meer snaaien en geen alcohol meer" klinkt het ferm. De aanzet met minder eten is gezet, maar het op gang trekken met meer bewegen is een moeilijke...
Ik krijg een paar trappen onder m'n hol en nog wat korte zinnen: "Niet zeuren, gaan"... "je moet nu eenmaal door die zure appel heen"...'

Vorige week zaterdag na lange tijd weer mijn TEAM Ötztal wielerkleding aangetrokken en me op de Gios gehesen. Ik word uitgezwaaid. 55 km verder en dik 2 uur later strompel ik de tuin in en de trainster staat me al op te wachten. Een grijns... van oor tot oor.... "Viel zeker wel tegen jochie?"... Ja! Dat viel bar tegen. Stevige wind mee heen, maar nog stevigere wind tegen terug. Moe, maar wel voldaan. Echter over die zure appel... daar ben ik het niet met "moeders" eens. Toen niet en nu, na 9 dagen en een paar honderd kilometer verder, nog niet... Waarom? Omdat het gewoon niet één zure appel is, maar een vrachtwagen vol! Hoe dat komt? Daar is een spreuk voor:

Wie zure appelen vaart, zal ook zure appelen eten...

Nu ik toch bezig ben met het surfen door de oude doos:

Nooit meer een La Marmotte.

Na een superweekje in het ozo fraae Val Badia gebivakkeerd te hebben, op maandag de oversteek gemaakt van de Dolomieten naar de Franse Alpen rond Bourg dÓisans. Geen pretje. Behoorlijk ziek achter het stuur gestapt en dat zou de gehele dag niet meer verbeteren. Toch vroeg op pad gegaan(04.30u) en al na 3 kilometer in Colfosco, pal voor de deur van Hotel Sport onder de skibrug. moet de bus al aan de kant. Nee, niet om te pissen of andersoortige sanitaire stop…. “Aan de kant” duidt de Carabinieri met zijn spiegeleitje in de hand aan. Geschrokken en verbaasd volg ik zijn opdracht op. “Schumacher”…. Of i.d. krijg ik te horen. “Formula uno”…komt er achteraan als ik hem nog verbaasder aankijk. “Drivers-license” gaat het nu nog internationaler. O, jee….Ik kijk mijn eega aan en zij antwoordt heel simpel. “Coolbox”. Natuurlijk. Stom van me. De plek voor een rijbewijs op reis. Trillend en gedwee spring ik uit de bus en open de achterdeur. Op de voet gevolgd door de 3 Carabinieri. Ze zien de racefietsen en ik begin over de Maratona. Een korte blik op mijn rijbewijs en een vriendelijk ”Auf wiedersehen” hoor ik. De Gardena toch maar wat rustiger genomen. Wel moeilijk om die 165 pk in bedwang te houden. De reis gaat verder voorspoedig. Niet via Milaan naar Torino maar onderlangs is ons geadviseerd en dat rijdt inderdaad fantastisch. Ook de warme broodjes proschiuto onderweg in Piemonte waren zalig. Italie gaat over in Frankrijk. Bovenop de Montgenevre komt de wanstaltigheid van de Franse wintersportplaatsen hard aan. De bouwput aldaar belooft weinig goeds. Er wordt hevig gemorreld aan de schoonheid van de Franse bergreuzen. Rond half twee zijn we op camping La Piscine. En Sjors is volkomen naar de kloten. Ziek. Tent opzetten, met hulp van vrienden, lukt nog net. Maar een luchtbed oppompen zonder afsluitdop is als water naar de zee dragen. Godv… “Maakt niet uit, joh” hoor ik nog roepen. “Kopen we toch een nieuwe in de Casino hier”. Zal wel. Ondertussen is het het gezelschap duidelijk dat ik m’n dag niet heb. Een ex-Mikker komt langs en ook daar even geen tijd voor. Hij begrjjpt dat een tent opzetten in de bloedhitte geen sinecure is. En ook geen keuze. De lucht betrekt. Er lijkt onweer op komst. Ze gaan boodschappen doen en ik… ik mag even uitrusten op zo’n dun matje. Lekker. Net als ik eindelijk even mijn ogen dicht kan doen, staan Danielle en Bert voor de tent. Komen even langs. Maar ik heb geen puf om op te staan. Liggend op mijn luxe matje kletsen we wat.. De boodschappenservice levert inmiddels een nieuw luchtbed en jawel hoor bij thuiskomst 7 dagen later vinden we, zoals altijd, de afsluitdop van het oude luchtbed. Dat terzijde. Een lekkere maaltijd, een douche en vlug slapen. Morgen gezond weer op.

Inderdaad. De volgende ochtend, de dag van de geplande Marmotton, met de tsjilpende vogels als wekker vroeg op en wonderbaarlijk…. Ook nog fit. Naar de bakker. Lekker Frans brood. Pain au Cerial. Wat croissantjes en voor bij de koffie ook wat Pain au Chocolat. De dag begint met een heerlijk zonnetje. Vers geperst sinaasappelsap. Even het vrouwtje met een lekker ontbijt verwennen. Tegen negenen zit ik klaar voor een rondje Marmotton. Bert zal zo wel komen.Net als vorig jaar. Maar de tijd verstrijkt en rond 10 uur krijg ik het gevoel “vergeten” te zijn. Dan maar alleen op pad. Het is al warm en voor de Marmotton NU te laat. Dan maar even heen en weer naar de Glandon. Op de klim word ik gehinderd. Zo’n stinkbusje moet even zijn renner helpen. Helm aannemen. Ik moet in de remmen en roep iets van “wegwezen met die stinkbus”. Het is Ancher die zijn pupil(len) richting top Glandon aan het loodsen is. Ze doen de Marmotte als parkoersverkenning in 2 dagen. Overnachten in Valloire. Wel een klein ploegje. Amper 10 man. Bij de afslag naar de Glandon maken we even nader kennis. Ook Lars Rietveld op de top. Das een van de tempobeulen bij DEWIT. Daar haak ik wekelijks mijn karretje bij aan voor de nodige snelle en harde kilometers. We drinken een bak koffie en proberen een plaatsje op het terras te bemachtigen. Lukt niet. Zelfs lege stoelen blijken steeds bezet. De vriendelijkheid van de Maratonners in Val Gardena in schril contrast met de boerenhufterigheid van de Hollandse Marmotters ten voeten uit. Dan maar gauw weer terug naar de camping. Wel via Villard Reculas, waar ik en passant ook een tafeltje voor vier reserveer voor een diner op grote hoogte die avond. Lekker zwemmen die middag en een biertje gaat er ook wel in. Morgen de Prix des Grandes Rousses.

Morgen wordt vandaag en de motivatie is minimaal. Inschrijven en starten gaat op de automatische piloot. Zit geen enkel gevoel bij. Oege en Bert begroeten elkaar. Een handje. Oege kijkt me aan. Handje kan er geen twee keer vanaf. Een babbeltje met Arno Smit. Start.09.11.05. “Huh” denk ik. Die Arno gaat goed. Ook Lennart Harreveld(zoon van Harfoto). Vorig jaar waren we redelijk aan elkaar gewaagd en ook vandaaq weinig verschil. Zoals later zal blijken. Op 1 of andere manier begint het toch wat beter te draaien. Arno wordt opgeraapt en op honderd meter voor me zie ik een bekend wielrenster rijden. Longo. En dat blijft zo tot aan de finish. Op de steilere stukken loop ik in en op de wat makkelijkere stukken neemt zij afstand me. Zal wel. De moraal is nog steeds ver te zoeken. Vorig jaar kwamen de toppers al weer de Alp af suizen toen bocht 3 door mij bereikt werd. Nu was ik al bij bocht 2 en nog steeds geen “kop van de wedstrijd”” gehoord of gezien. Rijden ze dan zo langzaam voorin of rij ik zo hard? Achteraf blijkt dat ik in 42 minuten bij bocht 2 was. Niet slecht. Villard Reculas wordt samen met zoon-Harfoto genomen. In de afdaling moet ik laten lopen. Hoewel ik de afdaling inmiddels goed ken daal ik met veel reserve. Vaujany is en blijft altijd flink buffelen. Eindtijd 1.57 en een stuk sneller dan vorig jaar. Maar weinig plezier aan gehad. Het leukste was nog de terugtocht naar Bourg. Samen met Longo en een paar Fransen. Lekker gekletst en toch steeds 40-plus vanaf het stuwmeer. Aardig wijf die Longo.

Donderdag verregend waarschijnlijk en we hebben het plan gemaakt om met de lijnbus van 09.35 naar de Alp te gaan. Startbewijzen ophalen. Echter. De busdienst weigert dienst en dan maar met de DEMIK-bus. Eenmaal boven blijkt dat de startnummers pas om 16.00u afgehaald kunnen worden. Godv…. Wat een schijtzooi. Het Marmotte–enthousiasme daalt nu tot NUL. Boven schjint even de zon. Toch hebben we er geen vertrouwen in dat dat voor lang zal zijn. Het wordt inderdaad een regendag. Met zijn allen op naar Briancon. In de DEMIK-bus. Die rijdt altijd. Daar waar Briancon om bekend staat is vandaag niet waar. Ook daar regen ipv zonneschijn. We lunchen, plunderen wat winkels, schuilen voor wat hoosbuien en linea recta weer naar “huis”. Weer de ALP op en dit keer weer met startnummers naar beneden. “Nooit meer een La Marmotte” neem ik me voor. Die avond komt Eric(de ex-Mikker) langs. Heeft gebak bij en houdt een peptalk. Hij voelt perfect aan dat ik dat nodig heb. De progressie in het klimmen stemt me tevreden, maar die winst weer verloren zien gaan in de afdaling maakt dat ik ernstig overweeg om dit jaar als mijn laatste cyclo-jaar te gaan bestempelen. Eric vind dat besluit zonde, maar ik ben daar stellig in. Toen zeker en nu? Ik weet het nog niet. Ik twijfel. We spreken af om morgen even een stukje samen los te gaan rijden. Er v;oeit voldoende wijn en de hele dag flink eten levert een volle maag op en met een volle pens je bed in duiken is niet goed. Zeker als ook die LM zwaar op de maag drukt. Rond 4 uur in de ochtend is mijn dieptepunt aanstaande. Het rommelt. Nee niet buiten, maar in mijn maag. De tent is al enige tijd gevuld met “winderigheid”. Opstaan en gauw naar het toilet. Tis donker en ik kan mijn slippers niet vinden. Al bukkende zoek ik die dingen. Bukkende…. Altijd gevaarlijk in die situatie…. Ik besef het gevaar…. Haast is geboden…. Dan maar mijn bergschoenen gauw aangeschoten. Veters los. Oei….De eerste rampsignalen….. Eigenlijk moet ik rennen….Maar ook dat is erg gevaarlijk…. Rits open(van de tent)…en gauw…. Tis maar 25 meter…. Het licht flitst vanzelf aan in het toiletgebouw. Das mooi…Hurken en gaan ….. De pyjamabroek geeft aan dat er toch al wat bruine voorbodes te vroeg van start gegaan zijn. Maar met een hele rol onder de oksels kom ik toch een aardig eind. Zucht…. Klaar… Te vroeg gejuicht? Ja! Ik trek de pyjamabroek weer hoog op en voel iets vreemds ter hoogte van de rechterkuit. Nee he….ja dus… Ik eindig dus in mijn blote kont ergens bij de afwasbakken. Gelukkig is het nacht en slaapt kennelijk de gehele camping. Tevreden over mijn schoonmaakwerk duik ik weer de tent in. En wil aan mijn wederhelft deze toch wel curieuze ervaring even kwijt…. Echter na 3 woorden “Corrie weet je”… word ik al onderbroken…. “Sjors, jeemig wat breng jij een smerige takkenlucht met je mee….Waar kom jij vandaan , wat is er gebeurd? Eruit!!!” Het is duidelijk. Een vervolgschoonmaaksessie met zeep is noodzakelijk en pas na grondige inspectie mag ik de slaapcabine weer betreden….

De vrijdag is daarna als alle vrijdagen voor La Marmotte. Met dat verschil dat ik alles al ruim voor de middag klaar heb. Zelfs even nieuwe carbon bidonhouders gehaald bij Cycles et Sports. Bidons,kleding en fiets. Alles is nu op en top. Een relaxed rondje met Eric naar La Danchere. Lekkere capuccino bij Gite Le Lauvitel. De serene rust daar, in het voorportaal van het Parc des Ecrins, is onvoorstelbaar. Terug naar de camping. Laatste hand aan de ravitailleringtasjes. Op Glandon via Harfoto en op de Galibier een Mikker die alleen de Grimpee wil rijden. Ja, die zijn er ook. Negen uur naar bed. In mijn blote gat, natuurlijk.

Zaterdag 8 juli. La Marmotte. Zes uur. Opstaan. Wassen. 2 Borden Brinta oppeuzelen. En dan pakkie-1(het mooi weer pakkie) aanschieten. Half zeven Bert en Danielle arriveren bij de tent. Koffie en dan naar de start. Langs de weg zien we Negrini staan. Die is er dus ook weer bij. ….tegen zeven uur schuiven we het 1e startvak in. Gezellig. Lars, Arno, Bert. Het valt op dat er strenger dan andere jaren gelet wordt op smokkelaars die stiekum het 1e vak in willen piepen. Er worden zelfs mensen uit het vak verwijderd. Een minuutje stilte. Pang. Bij La Paute staat de familie te zwaaien en ik gooi mijn dunne bodywarmer af. De benen voelen direct goed aan. Dat scheelt. Van echte motivatie nog geen spoor te bekennen. Links van de weg baan ik me een weg naar voren. Rochetaillee. Sjorssie schuift naar de eerste rijen door en bij het binnenrijden van Allemont wederom mijn moment van glorie. Demarrage en als eerste begin ik aan de klim naar het stuwmeer van La Freney om alras opgeslokt te worden in de buik van het peloton. Maakt niet uit. Arno en Niek(beiden bekenden uit vorige MdD en/ LM versies) komen voorbij. Maar… de benen voelen nog steeds goed. Geen paniek. Ik rijd vooral MIJN tempo. De eerste opsteker zal snel volgen. Arno bekoopt zijn snelle start en ook Niek wordt voorbijgereden. Een “Jan van Arckel”-pakkie doemt voor me op. Michael Muusse. Een wannabee-Mikker. Een tikje op de rug en ook hij is gezien. Kermt iets over buikpijn. Hij geeft niet veel later op. Het veld wordt dunner en dunner. Zowel letterlijk als figuurlijk. In een groepje voor me zie ik Lars Rietveld rijden. Aan het elastiek. Kan de verleiding weerstaan en blijf eigen tempo rijden. Photo Breton: 8.49 op slechts 9 minuten van de kopgroep. De bidonwissel gaat redelijk vlot. Ze hadden me nog niet verwacht. Tasje stond nog dicht in de auto. Niet optimaal. Maakt uiteindelijk niks uit. De afdaling van de Glandon is een drama. Al heel snel komt Niek voorbij denderen. Motoren komen omhoog. Auto’s op het parcours. Ook dalend. Te weinig lef om die te passeren. Onderaan de afdaling verlies ik ook nog eens mijn grote bidon met Born-dorstlesser bij verkeersdrempel nummer 1. Godv…. Ik droomde van met een mooi groepje naar de Telegraphe te rijden, maar helaas. Een paar kilometer in volle jacht om aan te kunnen pikken bij 4 a 5 man. Fransen. Net als ik aan wil pikken verliest een van hun een jasje en hij bedankt me later voor het seintje. Hij bleek “de motor” van dat groepje en haakte later met nog wat lui weer aan. Zuinig rijden. Zeker met 1 klein bidonnetje voeding. 10.01 De Telegraphe. Jezus. Al zo laat. De moed zakt me zowat in de schoenen. De Telegraphe gaat voor geen meter. Water. Een volger(soms is het handig dat ze er zijn) reikt me na een paar keer vragen(of was het smeken?) een bidon met water aan. Ik word deze keer ook naar het einde van de Telegraphe toe steeds ingehaald. Maar bij Valloire lijkt het tij te keren. Waarom? Geen flauw idee. Of was het de bidon water? Op de Galibier hervind ik me en kan alles en iedereen flink pijn doen. Ook de Belg in Discovery Channel outfit. Compleet met geel armbandje. Maakt wat misbaar over mijn rijden. Welke niet de zijne is. Namelijk op constant vermogen in plaats van constante snelheid. De groep dunt uit. Ook de Belg in de nationale kleuren haakt af bij Plan Lachat. Heeft al heel wat top neo-elite wedstrijden gereden, maar verzekert mij dat La Marmotte heel andere koek is. Veel zwaarder. Veel zwaarder dan de Tryptique Ardennais. Beweert hij. “das nie zomaar een toerritje, meneerke…. maar La Marmotte meneer…ik zeg het u he….is veul zwaarder..” Velen die me op de Telegraphe voorbij kwamen staan nu geparkeerd. Slechts 1 keer word ik nog ingehaald op de klim van de Galibier. Een student van de Domrenners. Joris van Berkel. In het voorbij gaan roept ie dat ie precies op schema ligt. Tijdens 1 van de woensdagavond-trainingen had hij gezegd dat ie voor 7.00u ging. Dat lijkt te gaan lukken. Vlak voor de top hoor ik Jarek. 12.20u. “Kop op” ….Ik roep: “1 grote bidon en wat gelletjes”. De grote bidon wordt aangereikt. De gelletjes… vergeten….gauw naar de tas en de Born-gelletjes schuiven iets later in mijn shirt naar binnen. De afdaling van de Galibier gaat helemaal niet slecht. Kan nog beter, maar zeker geen drama. “Discovery Channel” suist voorbij. De wind wordt een fikse tegenstander merk ik. De Lautaret af wordt buffelen. Tot aan La Grave, klein bergdorpje met slecht asfalt maar het mooiste uitzicht op de LaMije gletsjer, is het eenzaam achtervolgen geblazen op een groepje van een man of zes. Afzien en even overweeg ik om de achtervolging te staken en een groepje van achter op te wachten. Dan lijkt de groep wat stil te vallen en in een ultieme krachtsinspanning haak ik mijn wagonnetje toch nog aan. In de klimmetjes die volgen kan ik aardig herstellen. Eten en drinken. Alles moet op voor Bourg. Hoe dichter we de ALP naderen hoe lager het tempo. Niemand wil meer werken. In de laatste kilometer voor de klim zet ik me maar op kop. Dan kan ik goed zien waar mijn lieve vrouwtje en nicht Miranda(en kleine Tommeke) staan en kan ik wat balast afgooien. Bij bocht 21 zou Martin staan en hij staat er. “Hollend op klompen en alles wat ie in de aanbieding had aan drinken en eten noemt ie op”. Ik kies een Red Bull. Martin zat vast stuk na die inspanning. Ik ook overigens. De ALP is dit jaar een regelrechte ramp. Niks van een zegetocht. Harken, harken en nog eens harken. Ik voel een verbetering van mijn PR nu definitief als sneeuw voor de zon verdwijnen. Rond 13.25 aan de voet bood nog beperkte mogelijkheden, maar dan moet je nog wel wat extra’s in huis hebben om binnen de 7.21 te kunnen finishen. De finish voelt als een verlossing. Gesloopt door de afdaling van de Lautaret en vakkundig afgemaakt door DE ALP. Mijn eindtijd valt ietsie tegen. 7.24. 10e in mijn categorie. Soit….. Gauw wat eten en drinken. In de vreettent zit “Discovery Channel”(Gino?). Op een stoeltje. Met een grijns en een bordje pasta. “Zien eten, doet eten” zegt men wel eens. Nou…. De pasta was niet te vreten. Nog even wat gebabbeld met Lars, en Bert die 3e geworden is. . Een nogal teleurgesteld is in de organisatie. Een teleurstelling die ik om andere reden ook had. Het was namelijk de 25e editie……Heeft iemand daar iets van gemerkt? Ik niet en dat kenmerkt wellicht het euroteken in de ogen van Sportcommunication. Geen ziel en geen beleving. Triest. Zeker voor een “instituut” als “La Marmotte”. Ook triest de ongelukken op de Glandon en Lautaret. De gendarmerie die in moet grijpen. Dol geworden fietsers die hun streeftijd in rook zien opgaan. Een seingeefster oa is door een fietser het ravijn ingereden. Hoewel de Glandon m.i. per definitie een gevaarlijke afdaling is, zijn het de deelnemers die het echt gevaarlijk maken. De Dauphiné meldt de volgende dag een valpartij met 3 renners. Een Nederlander, een Deen en een Fransman. Geen doden e.d. Op maandagochtend staat nog steeds de auto van een Zwitser eenzaam op de vluchtstrook. Vlak voor de afslag naar Alp d’Huez. Vol met wielerzooi….. En zijn baasje? Gestart in La Marmotte? En nog steeds niet teruggekeerd? Of geboekt in het speciale Sportcommunication-hotel “DE DOOFPOT”? Terug naar mijn Marmotte: Geen diploma opgehaald en naar beneden. In de afdaling zie ik wat “bekenden”. Ook Arno. Heeft een slechte dag, maar rijdt wel gewoon uit. Karakter. Dan naar la piscine. Die middag maakt La Marmotte toch nog leuk. Met zijn allen zonnebaden, biertje en een Italiaanse die haar bedje steeds dichter tegen dat van mij aanschurkt. Haar man zit nog op de ALP….. En ja. Ze hoorde mij iets over Negrini zeggen en ja toen met hulp van wat biertjes vlotte het Italiaans steeds beter. Tegen zessen was het over. Adriano maakte het “ik kan er niet in, waar is de sleutel-mis(ge)baar” en Turijnse Sophia beende snel naar huis. Ciao. Heupwiegend verdween ze uit mijn zicht.

De Grimpee op zondag laten schieten. Lekker om 07.00u met Martin vertrokken voor een prachtige bergwandeling van 4 ½ uur naar Lac de Lauvitel. Het zien van de vele bergmarmotten was de beloning voor deze keuze en een mooi verjaardagscadeau aan mezelf. Patrick belt nog. Of we woensdag a.s. present kunnen zijn. Laura is de 45.000e inwoner van Houten en dat wordt met fanfare, cadeau’s en een bezoekje van de burgemeester van Houten gevierd. Italie wint het van Frankrijk.

Maandag, dit jaar de dag van “L’étape du Tour” waarop 8500 deelnemers WEL over een volledig verkeersvrij parcours(Gap-Isoard,Briancon,Lautaret-Alp d’Huez) hun “Jour de Gloire” mogen beleven, sjeezen we naar huis en komt er een einde aan 2 ½ week (fiets)vakantie. Dan maar geen paar dagen nasudderen in de Franse zon en zo zitten we woensdagavond aan de Kinderchampagne……

Een welgemeend “AU REVOIR” kan er deze keer niet meer vanaf.

Foto’s:
www.photobreton.com of www.griffephoto.com of www.harfoto.nl

Op verzoek eentje uit de oude doos!!!


La Marmotte 2005, SUPERGOUD

Om direct met de deur in huis te vallen en dank te zeggen aan Corrie, mijn vrouw, die aan de basis stond van mijn, qua eindtijd, succesvolste Marmotte; Immers, ons plannetje voor onze zomervakantie was, zo rond Kerst gemaakt, om na de Maratona dles Dolomiti(MdD) een dikke week met haar MX-vijfje door Italie te gaan rondkarren. En ergo, dit jaar geen Marmotte…. Doch het kan verkeren… Het weer is veranderlijk en zo ook mijn ega. Half april begint het te kriebelen bij haar en ze twijfelt aan het “leuke” van een weekje rondtoeren en iedere dag weer een hotelletje of i.d. zoeken en plots komt het op een doordeweekse avond tijdens het eten ter tafel: “Sjors, zullen we dat weekje toeren in Italie maar laten schieten en lekker naar die camping in Frankrijk gaan?” …….. Die camping, La Piscine, ligt dus aan de voet van DE ALP! Ik probeer er nog onder uit te komen. “Ja, das lekker….., moeten we weer een huurbus regelen etc….. wel weer een heel gedoe” … “ja, is haar simpele antwoord””….. ”Ik wil het wel graag zo” … Ik geef me gewonnen en plannen zijn er ook om gaandeweg bijgesteld te kunnen worden. Zo geschiedde. Een verwijzing naar “de kat op het spek binden” en het was duidelijk dat ik dan ook maar La Marmotte mee zou pakken. Als we er toch zijn. De diepere achtergrond voor haar keuze voor La Piscine, werd me pas later duidelijk, Dat lag echter in een oerinstinct. Het moedergevoel. Ze wilde ook heel graag in de buurt zijn van onze dochter Danielle , die het rond juni/juli zeker wat extra moederlijke steun zou kunnen gebruiken. De mooiste beweegreden.

Ons zomertripje wordt een heuse onderneming. De reis naar La Marmotte begint nu eens niet in Lekkerkerk, maar in Corvara. Op zondag vertrekken we direct na afloop van de MdD. Aangezien we genoeg ruimte hebben in onze bestelbus hebben we ook een lifter, Ivar, mee van Italie naar Frankrijk. Via een forumvraag hebben we hem de kans geboden om met ons mee te rijden. Ons vertrek was gepland rond 15.30-16.00u. Danielle en Bert zouden ook gelijk met ons oprijden. Naar Turijn. Waar we een overnachting geboekt hadden in een Holiday Inn hotel. Mijn 3e plek in de MdD(categorie F) leverde uiteindelijk geen probleem op. De Italianen huldigden alleen de nummers 1. Aan de ene kant was dat jammer, maar we konden nu wel op tijd vertrekken. Op naar Torino. Slechts 480 km verderop.
Alleen autobaan vanaf Bolzano. Het zou een memorabele verplaatsing worden. Files, vele tolpoortjes, een behoorlijke hitte, een korte “maaltijd” op een parking, vele wegopbrekingen/versmallingen zorgden ervoor dat we pas tegen 22.30u Turijn zagen verschijnen. Nog 10 minuutjes. Ivar heeft dan allang het stuur overgenomen. Kaartlezen is aan mij niet meer besteed en ik stuur hem te vroeg de stad, of liever het bos, in….. Turijn is, mede door de nakende Winterspelen aldaar, volledig op de schop genomen. En een routekaartje vanaf Internet geplukt helpt niet. Goede raad is duur en een “ digitale Carin” ook…Zit niet in de huurbus… Al gauw zien we het nutteloze van ons zoeken, als een kip zonder kop,in. DE NACHT van TURIJN is begonnen. Verrmoeidheid maakt dat ik geeneens in de gaten heb dat ik de juiste weg aan het vragen ben, midden in de tippelzone van Turijn. “Ik zoek hotel zus en zo” in zeer gebrekkig Italiaans…. Verbaasde blikken…. De “sinistra’s en adestra’s” vliegen me om de oren. Op goed geluk gaan we verder…. 23.00u en nog steeds 25 graden. Het wordt steeds warmer in de bus. Lijkt het. Bert en Danielle volgen ons op de voet. Bij een pizzeria stoppen we maar weer eens en bij de eerste de beste tafel gooi ik mijn al vele malen gestelde vraag erbij. Twee kerels, dacht ik, zijn welwillend en wederom rolt er een heel scala aan sinistra’s etc over me heen. Een van de twee, het onvervalste Jos-Brink-type, ziet het radeloze in me en stelt zijn kameraad voor om ons met de auto te begeleiden…..Ze drinken het laatste restje bier op, rekenen af en plots racen we dwars door Turijn over pleintjes en door de smalste straatjes om ineens tot stilstand te komen in de Corsa Gaudenzi. Een brede straat waar ons hotel gevestigd is. We bedanken de Italiaanse “Jos en Frank” en beseffen welk geluk we gehad hebben.
Volgens een baliemedewerker kan de bestelbus prima in de hotelgarage. Het kan inderdaad. We hebben precies 1 cm over….. De bedden zijn heerlijk, het ontbijt op en top. Ondanks alles zijn we blij dat we nu nog maar 186 km te gaan hebben naar Bourg. Ivar blijkt een hele fijne reisgenoot en het is verfrissend om eens met iemand anders erbij op reis te zijn. Geen tel hebben we spijt gehad van ons lifter-rij-maar-mee-aanbod. De reis naar Bourg zou simpel zijn. Kan niet missen. Nou, ons lukt het toch om een afslag te missen….Op een stuk tolweg… Dom… maar ook hier lacht het “geluk” ons weer toe. Wegens wegwerkzaamheden wordt al het verkeer, heen en terug, over 1 autobaanhelft met slechts 1 rijbaan geleid. Om en om wordt het verkeer via verkeerslichten doorgestuurd….. We parkeren de bus op de strook bestemd voor “bouwverkeer” en zodra de auto’s in tegengestelde richting gepasseerd zijn keren we om en rijden we weer in de goede richting…. Het mag niet, maar het bespaarde veel ongemak…. Ondanks wat extra vertraging door het vele (vracht) verkeer, vanwege de blokkade van de Frejustunnel komen we redelijk op schema voorbij Briancon. De stad waar Gino Bartali een aantal keren zegevierend over de streep gekomen is. Op de Lautaret krijgen we van een Engelse mevrouw, die in de jaren ’50 een keer in Nederland geweest was, vele reisverhalen te horen. Opvallend was haar ad hoc kennis over haar reis door Nederland destijds. Beginjaren ’50…Deze 78-jarige dame wist zo uit de losse pols alle plaatsen te noemen op de juiste(LOGISCHE) volgorde, welke ze toen met haar man bezocht had. Met allerhande details. De telefoon van Ivar rinkelt. Zijn vrouw is ook onderweg naar Bourg, met zijn nieuwe motor achterin de auto, en is op een half uurtje van Bourg. Bijna gelijktijdig arriveren we bij La Piscine. Wat een planning….. Begroeten en weer afscheid nemen. Snel de tent opzetten. Er komt regen aan….
Is zo’n “reis” leuker dan rondtoeren door Toscane, vraag ik me meerder malen af? JA en NEE dringen om voorrang… Laten we het maar op “ANDERS” houden… Achteraf is het een pracht belevenis geweest!!!!

De week van LM is zoals altijd en onderhand al zovele malen, door zovele, over verhaald, dat er eigenlijk weinig meer aan toe te voegen is. Het Deja-vu in de verhalen begint zowat te vervelen.
We genieten samen van onze relatieve rust op de camping. Fons Moors probeert zelfs ons ontbijt op een zonnige morgen te verstoren, maar Fons begrijpt al snel dat we even saampjes willen zijn. Onze week staat vooral in het slagen van de medische behandeling die Danielle ondergaan heeft, vlak voor vertrek naar Italie. Het verdriet bij Danielle en Bert en uiteraard ook ons is dan ook groot als op woensdag blijkt dat eea mislukt is. In stilte, op Vaujany waar Bert juist winnend over de streep kwam in de Prix Des Rousses, zittend op een grote rots proberen ze de klap te verwerken. Tranen op Vaujany en ook tranen op La Piscine. Onder de party-tent. Fons komt nog eens langs en ook ene Mirjam, die alleen naar Bourg gekomen is, schuift regelmatig aan. Er wordt weinig over fietsen gepraat en vele fietsmaskers vallen af. We maken kennis met “mensen” in plaats van “fietsers”. Mijn 1e verslag over La Marmotte is dan ook geheel opgedragen aan Mirjam. Een bijzondere, krachtdadige vrouw.

Voor we eea goed en wel beseffen is het de 9e juli. Voor, Erik Smits, een ander Mikker, heb ik een laag nummer geregeld. Dat heeft hem waarschijnlijk zoveel rust verschaft, dat hij zich op deze dag weet te verslapen…. Half zeven wordt ie wakker….. En om 07.00u staan we in het 1e startvak. Bert, Erik en ik, We zien al snel dat DE ITALIANEN, Team Salieri Team Carimate en Team Sintesi Scott ook aan het vertrek staan. Echte coureurs. Net als David Fictoor. Van UW&TC DE Volharding…., maar dan net ietjes anders… Die David heeft meerdere malen, verbaal en op Internet, geroepen dat La Marmotte maar een toertochtje is en dat HIJ, als goed getraind elite-renner, makkelijk binnen een half uur van de winnaar zal finishen. Zelfs een weddenschap met als inzet 1000 EURO durfde ie aan. Na een weekje rondtoeren in de bergen was ie de weddenschap “VERGETEN”…. Het kan verkeren.

Met wat vertraging klinkt eindelijk het startschot. Met 1 voet in de pedaal over de mat en het peloton versnelt, terwijl ik nog steeds zit te tobben om ook schoennummer twee aan de pedaal vast te klikken. Eindelijk lukt het en kan ik me richten op “racen”. “Naar voren, naar voren….” Gonst het door mijn kop…. De wegverbreding naar La Paute biedt me de kans om flink op te schuiven en een paar kilometer verderop is de kop van het peloton bereikt. In een oogopslag zie ik ook onze David daar geposteerd. Het moment om hem uit te dagen. Op de fiets. Nu geen praatjes, maar daden… Ik demarreer en roep of ie mee komt…. David zwijgt en ik zet door. Er komen er nog 3 bij en zo rijden we richting stuwmeer. In de straten van Rochetaillee laat ik me weer inlopen. Einde “Show”…

De Glandon gaat soepel met een perfect georganiseerde prive-ravitaillering vlak voor de afslag naar de top. De vrouw van Ivar was zo vriendelijk om ook een bidonnetje voor mij mee naar boven te nemen. De afdaling gaat vlot en plots een groot drama voor me. Een noodlottige val zo zou later blijken. Met de schrik in de benen toch verder. Op dinsdag deze afdaling verkend en ook toen vond ik haar, net als nu, verraderlijk. Toch gaat het bijna mis. Ternauwernood weet ik een confrontatie met de vangrail te voorkomen. Op tijd met de linkervoet uit de pedaal en als een volleerd veldrijder het been ver naar links gegooid en ik blijf overeind…. Nog iets voorzichtiger dalen. Het dal gata in een grote groep. Dan weer volle bak 50 in het uur en dan valt het weer stil. Zo gaat dat tot aan de voet van de Telegraph. Tijdens de wapenstiltes gauw wat drinken en eten weg proppen. Ook de Telegraph gaat soepel, totdat de afdaling ingezet wordt. Regen…Nee…. Ja toch…Voorzichtigheid is troef. Het fietsgevoel van de gehele dag is onveranderd. Het draait lekker. Droog alweer. Een babbeltje zo hier en daar. De top komt al in zicht. Wel fris, maar niet echt koud. In de verte eem DEMIK-jack langs de kant. Wordt ook tijd. De bidons zijn zowat leeg. En zo ook mijn eigen “tankje”begint wat te haperen. Gauw een gelletje. Met nog 2 man, waarmee ik tijdens deze rit al eens een gesprekje had, komen we boven. Een 2e prive-ravitaillering zorgt voor 2 bomvolle bidons en het gaat in sneltreinvaart omlaag. Met drie man. Vanaf de Lautaret is het volle bak rijden. Er vallen steeds gaatjes en gaatjes worden gaten en die moeten direct gedicht worden. Anders zit je alleen. Op de 11. Wat “risico”. Toch groeit ons groepje aan tot een man of 15. Tis niet echt warm en veel drinken is niet nodig. Ik had me voorgenomen om het kopwerk aan anderen over te laten. Lukt niet. De voldoening is immer het grootst als je meegewerkt hebt. Toch? De ALP nadert… Voorbereidingen worden getroffen. Windstopper, mouwstukken in de aanslag en wat ander overbodig spul “liggen” als het ware op het stuur klaar om bij het zien van mijn vrouwtje aldaar, af te werpen. Geen onnodige ballast mee naar boven. De verse bidons die ze daar aan zou reiken zijn niet nodig en ik vlieg met een grote schreeuw…”HOI”….langs haar heen. Mijn spullen keurig aan haar voeten achterlatend. DE ALP wordt de ultieme zegetocht. Een flesje water wordt voor mijn neus weggegrist. “Dan niet” denk ik…. Onder euforische gevoelens gaan de laatste kilometers in. Arno, een kerel waarmee ik tijdens de Maratona dles Dolomiti ook al een stuk samen op gereden had op de passo Giau, rijdt ook nu nog steeds in mijn buurt. Ondanks zijn herhaalde pogingen om “de parkeerstand” te vinden. In de laatste bochten weet ik hem toch af te schudden en vlieg in volle vaart na 7u.20m en wat secondjes over de meet… . Een dik PR. Schoonzoon Bert is 2e geworden in ook een nieuwe PR. 5.59.58 Verslagen door Emanuelle Negrini. De slag verloren in de afdaling van de Glandon en de gebrekkige samenwerking in het dal daarna maakten de kloof onoverbrugbaar. Zijn rush naar de kop van de wedstrijd kwam net iets te kort. 6 van de 7 koplopers gingen er aan. Alleen Negrini bleef buiten schot. Het zij zo. Ploegmaat Erik Smits wist te finishen in een tijd van 7.42 en scoorde ook een vet PR.

Pas kreeg ik een foto toegestuurd van Harry. De "voorzitter". Inmiddels met deeltijdpensioen. Maar als ie weer eens terug is in de Krimpnerwaard, dan is ie zelfs met een mobiele heggenschaar op menig onbegaanbaar pad te vinden en een baantje wegmaaiend voor een MTB-toertje voor de "tractor"rijders.

Dat ziet er dan herkenbaar uit. Dat hebben we jaren terug ook eens gedaan. Er zijn denk ik nog heel wat nieuwe stukken onverhard in de Krimpenerwaard waar je met een ATB kan rijden, waar ik nog zelden iemand heb gezien op een tweewieler.

Maar zondag zal ik met Bert en Patrick ook weer eens op de dijk zijn. Op de racefiets. De dijk bij Lekkerkerk is al grotendeels geasfalteerd, de bocht voor Lekkerkerk, vanuit Krimpen ad Lek ligt er maagdelijk schoon bij.

Voor de mannen met de racefiets: De dijk, vanaf Krimpen a/d Lek, is voorlopig de beste route naar de Viaanse brug. NB: Deze route is zeker ook geschikt voor rolstoelers en niet te vergeten...,scootmobielers!! Maar ook mountainbikers(waar hebben we bergen in Nederland?).... Die kunnen met een beetje inventiviteit vast het tempo van de betere wielrenner op een racefiets bijhouden of zelfs te kakken zetten....

Ja Harry: Het is goed mogelijk om met een ATB/MTB de boel op de dijk aan flarden te rijden. Ik vertel je een anekdote. Zelf meegemaakt. Recent nog! Je kent wel die momenten.... je denkt dat je lekker door zit te trappen. In dit geval dus... was ik op mijn GIOS racer op weg naar mijn werk. Met een licht oostenwindje en ik had er zin in. Teller ruim op de 35 per uur. Niks bijzonder, maar wel een lekker tempo. Genietend van de vroege ochtendzon en de koeien nog in de weide tussen Krimpen a/d Lek en Krimpen a/d Ijssel. Over de Tiendweg. Een serene rust. Het zoeven van de bandjes en wat gekwetter van vogels. Ja, die hoor je nog steeds. Ongelooflijk. Plots. Ruw verstoord door gerommel. Het blijken trekkerbanden die over het asfalt aan komen denderen. Van een tweewieler. Yep! Een ATB' er komt voorbij. Heeeee??? Dan denk jij natuurlijk aan een afgetraind mannetje die even alles uit de kast rijdt om die wielrenner te passeren om vervolgens rechts- of linksaf te slaan en daarna een uur moet uitpuffen... Niks van dat!!! Zit er een kerel op die ATB... Dikke jas aan. Spijkerbroek. Dikke wanten. Het was fris. OK. Vette pet op zijn knar. Veiligheidsbril van de Karwei op zijn neus. EN.... een versnelling draaiende, waar Hinault in zijn allerbeste tijd direct zere knieëen van gekregen zou hebben. Van verbazing stort ik in 1e instantie ineen. Hoe kan dat nou? Dat baasje, ja ik schatte hem bijna net zo oud/jong als ikzelf, kwam fluitend voorbij!! Tegen de 40 per uur. Tijd om op onderzoek uit te gaan... Vol in de achtervolging en eenmaal in zijn wiel begint een en ander te dagen. Er zit ook nog zo'n anti-goudrek achterop. Voor zijn brood. Maar... onder dat rek zit een dikke zwarte plakaat. "Zou dat een ......zijn " denk ik. En ik vraag het eens hoe dat nou kan...zo hard rijden... . Hij glimlacht en trots roept ie: "Tis een electrieke"... "De aandrijving zit in mijn voorwiel. De plakaat is de accu. Actieradius ongeveer 40 kilometer, "Ik werk in Berkel en Rodenrijs" "Daar gaat ie elke dag aan de oplader" "Werkt perfect" "Nooit moe" "Nooit een zweetdruppel".
Bij het verkeerslicht in Krimpen a/d IJssel praten we verder, terwijl ik me al zorgen maak om hem te kunnen volgen op de Algerabrug. Dat laatste lukt. Maar het doet pijn. Pijn in de benen. Met 35 per uur die brug op is straffe kost! Gelukkig.... over de brug gaat hij rechtsaf en ik linksaf...Kan ik toch nog uitpuffen voordat ik, flink bezweet, op mijn werk arriveer.

Moraal van het verhaal: "Fietsen kan je heel lang" "Tot op hoge leeftijd zelfs" Zolang "de accu", letterlijk of figuurlijk, maar energie-rijk is.

Kijk hier maar hoe je de boel aan flarden kan rijden...

Eindelijk. Weer een berichtje op wielerplaza. Zijn we in winterslaap? Ja, min of meer. Door persoonlijke omstandigheden had ik niet veel "goesting" de afgelopen weken, maanden zelfs. Dat is allemaal achter de rug. De wonden zijn gelikt. Blik vooruit.

Ik ben ook vreemd gegaan de afgelopen maanden! Ik rijd nu op een Colnago.

Colnago Extreme Power, met Campagnolo en klassieke lage velgen.

Na jaaaaaaaaren Gios'en gereden te hebben... Waarom? Simpel. "Vroeger" was het een exclusief merk. Exclusief in typische kleurstelling. Typisch alsook "klassiek", tijlvol, Italiaanse klasse.

Sinds vorig jaar staan er op www.giostorino.nl slechts massaproductie frames. Met lelijke schreeuwerige designs, lelijke transfers (zie de huidige Carbonio...). Duidelijk een koerswijziging van zoonlief, nadat "il papà" zich op Azië richt met www.gios.it. Met zelfs afmontages van het merk en type "Shimano Tiagra"! Hoe erg!

Verder ben ik gisteren weer gestart met schaatsen. Ik haalde maandag de schaatsen "uit het vet" om ze te slijpen. Pasten ze niet in mijn slijpblok. WTF? Paste echt niet! Wat bleek? Ik reed letterlijk een scheve schaats. Ook een vorm van vreemdgaan?

Na de Reschensee (110 km natuurijstocht in Italië) in februari jl. heb ik de schaatsen opgeborgen. Krom blijkbaar.

Een telefoontje naat Van der Hoorn in Ter Aar resulteerde in een "Wat? Met PM ijzers op natuurijs? Ben je gek ofzo? Dat is alsof je gaat mountainbiken op een tijdritfiets!". U hoort het. Ben nog een beginneling. Maar ik heb meteen tweedehands special ijzers voor natuurijs meegenomen. Meteen lesje van Ben gehad hoe je ijzers te wisselen. Wat een prachtzaak en parchtmensen daar. Ooooh ja, de ijzers waren beide "bizar krom", maar Ben heeft ze vakkundig rechtgebogen!

De kogel is door de kerk. In 2012 komt het er een keer van... Sjors en Bert gaan deelnemen aan Alp d'Huzes. Team Nederlek. Voor het goede doel. Normaal gesproken is het doel dan gesteld en de weg er naar toe al bekend. Maar... nu niet... het doel is van een heel andere orde. Niet sportief presteren, maar zoveel mogelijk afgeladen met zakken geld aan de start verschijnen. Dat is HET doel.

Ergo: Fondsen werven! Het moet lukken!

Doel 2012

Loes van Beveren was bij onze De Mik - groep altijd onze vaste verzorgster. Zij reed bij onze grote ritten zoals La Marmotte en dergelijke vaak met de "De Mik - scooter" mee om ons van alle eten en drinken te voorzien. Loes weet wat sporters nodig hebben, ze was zelf ooit topsporter als zijspanberijdster.

Enkele jaren geleden is zij verhuisd naar Spanje, nabij Valencia. In Chella om precies te zijn. Een dorpje op 300 meter hoogte, zo'n 45 minuten rijden vanaf het vliegveld. Loes had mij en Carina en Laura uitgenodigd om eens langs te komen. Na onze stressvolle afgelopen drie maanden hadden we dat wel verdiend vond ze. Als "tegenprestatie" vroeg ze mij om een aantal internetdingetjes voor haar op te pakken.




Dat heb ik gedaan. Er is een Facebook-pagina met vele foto's van mountainbiketochten, paardrijritten, en natuurwandelingen en culturele bezichtigingen.

Ook heb ik een Blog en Twitter-pagina voor haar aangemaakt waarop Loes vanaf nu wekelijks haar belevenissen gaat schrijven. We hebben een aantal introductiefilmpjes gemaakt en op het Youtube-kanaal gezet.



Omdat dit een fietsblog is, zal ik me beperken tot mountainbiken en wielrennen in die omgeving...

Ik heb twee mountainbike tochten gemaakt met Loes en Dany (eigenaars). Direct vanaf de luxe vakantievilla rij je de natuur in en kun je genieten van de onverharde wegen door de typische Spaanse campo's. Licht glooiende wegen wisselen zich af met hele steile en korte venijnige klimmen en afdalingen. De natuur is werelds: olijfbomen, druiven, manderijnen, sinaasappels, vijgen, alles hangt letterlijk voor het oprapen.




De tochten hebben we op GPS gezet, zodat gasten ze zo na kunnen rijden. de komende tijd zal Loes de vele routes die er zijn allemaal op GPS gaan zetten.

Ook de routes voor op de weg. Want de wegen zijn er formidabel. De EU heeft niet voor niets jaren terug geïnvesteerd in de infrastructuur. Dat was roen een EU-subsidie om de economie van Spanje te stimuleren. De economie is er nooit bovenop gekomen, de wegen wel! Elke morgen rijden er vele wielrenners hun ronde. De groep van Xátiva ("Sanchis") is berucht en gekend!

Er is een complete route van een Vuelta etappe uit 2009 beschikbaar. Die ging van Xátiva naar Xátiva, over 176 km. De route passeerde door Chella, zodat je dus meteen op de route zit!




Ik ben enorm verrast door de schoonheid van dit deel van Spanje en het El Dorado dat het is voor wielrenners en mountainbikers. En dan te bedenken dat je deze luxe villa al kunt boeken voor ongeveer 600 euro voor een week. Als je met 8 man gaat is dat natuurlijk een schijntje. Wil je met je eigen ATB daar rijden? Ook dat kan nog, want Loes biedt een ophaalservice voor de fietsen van en naar Valencia Airport.